خورشید روی زمین افتاده بود .نای حرکت نداشت نه می توانست بالا برود و نه ... اما نه تقلایی برای پایین رفتن نداشت از اینکه باید جای خودش را به شب می داد عسودیش می شد همه او را می دیدند که دارد جان می دهد و این حسادتش را بیشتر می کرد . اینجا دیگر کوهی نبود که خود را پشت ان پنهان کند .گل افتاب گردان نیز با حالتی ملتمسانه به او نگاه می کرد انگار او هم از اینکه خورشید داشت می رفت خوشحال نبود . ناگهان شیطونی ستاره شب گل کرد و چشمکی به گل تقدیم کرد . گل افتاب گردان سرش را پایین انداخت به رسم وفا داری تا خیانت نکرده باشد . گل افتاب گردان منتظر بود تا او دوباره برگردد .فردا او دوباره بر خواهد گشت.